رمضان آمد و آهسته صدا كرد مرا
مستعد سفر شهر خدا كرد مرا

از گلستان كرم طرفه نسیمی بوزید
كه سراپای پر از عطر و صفا كرد مرا

نازم آن دوست كه با لطف سلیمانی خویش
پله از سلسله دیو دعا كرد مرا

فیض روح‌القدسم كرد رها از ظلمات
همرهی تا به لب آب بقا كرد مرا

من نبودم بجز از جاهل گم كرده رهی
لایق مكتب فخر النجبا كرد مرا

در شگفتم ز كرامات و خطاپوشی او
من خطا كردم و او مهر و وفا كرد مرا

دست از دامن این پیك مبارك نكشم
كه به مهمانی آن دوست ندا كرد مرا

زین دعاهاست كه با این همه بی‌برگی و ضعف
در گلستان ادب نغمه سرا كرد مرا

هر سر مویم اگر شكر كند تا به ابد
كم بود زین همه فیضی كه عطا كرد مرا