فرار از خانه (1)

امروزه فرار از خانه يا ترک منزل يکي از هزاران افکار و احتمالاً آخرين فکر حلال نهايي است که گاه نوجوان تحت استرس و ناراحتي از شرايط را به خود مشغول مي دارد و خطر بلقوه اي که در اين تفکر نهفته است زماني رخ مي نمايد که اين انديشه، پاي در عرصه محل نهد و به صورت يک عارضه اجتماعي بروز نمايد.

غالباً حوزه شکل گيري اين عارضه در دو نقطه متمرکز است: نقطه اول آنجاست که بزرگتر ها نمي خواهند به خاطر آورند که روزي نوجوان بودند و نقطه دوم و بالاتر آنجا است که نوجوانان نمي خواهند باور کنند که با تصميمات زمان حال زندگي شان، پايه هاي آتيه را خواهد ساخت و نيز نمي خواهند بپذيرند که گاهي تجربه شنيدن بهتر از تجربه کردن است! آنچه مسلم است اين است که اگر روز نخست بدانيم که هر رفتار ما در قبال فرزندانمان تا چه اندازه قوه تشخيص و ابعاد شخصيت او را متاثر مي کند، احتمال وقوع اين حادثه را گاهي به حداقل و صفر کاهش خواهيم داد و مسلم تر از آن اين است، همواره در همه زمينه ها، پيشگيري بهتر از درمان و چاره انديشي است.

روان شناسان بر اين اعتقادند که تجربات دوران کودکي، يکي از موثرترين عوامل در نوع شخصيت و حالتهاي رواني فرد درآينده مي باشد. بنا بر اين اگر فرزند ما در آينده فردي مقتدر، دانا و منطقي شود و يا اگر فردي ضعيف، زيردست و بدون اعتماد به نفس شود و يا ...، در هر صورت يک چيز کاملاً مشخص است و آن اينکه، مسئول تمام اين حالات و خصايص خود ما هستيم.

چرا که والدين با ايجاد شرايط مختلف و القاء هر نوع ويژگي به کودک خود مي توانند مهمترين بخشهاي سرنوشت او را رقم بزنند.اعتماد به نفس، منطق گرايي، رفتار حکيمانه، قدرت درک حقيقت، قدرت ابراز رفتار جرات مندانه، دورانديشي، عدم بروز نااميدي در ناکامي ها، اعتقادات درست مذهبي و ...، از جمله خصايصي است که قاعدتاً بايد با برنامه ريزي و دقت والدين در جريان تربيت و پرورش فرزند، به وي تا حد زيادي آموزش داده شود تا فرد از لحاظ شعور تصميم گيري، قدرت عملکرد و ميزان موفقيت در سنين نوجواني و بزرگسالي به ميزان قابل توجهي بيمه شود.

در راستاي اين مبحث، مي توان اشخاص را از جهت نحوه گزينش عملکرد در قبال مشکلات به سه دسته تقسيم کرد:

1- افراد مبارز

2- افراد تسليم شونده

3- افراد گريزنده، که جايگاه سوم گروه مورد نظر ما را شامل مي شود؛ افرادي که در مواجهه با هجوم مشکلات، کاستي ها، فشارها و ... نه شهامت مبارزه دارند، نه جرات تسليم و سازگاري، بلکه از موقعيت نامطلوب مي گريزند که البته اين سطحي ترين و کم اثرترين واکنش به شرايط موجود است.

چرا که صورت مساله همچنان به قوت خود باقي مي ماند و فرد فقط با فرار، موقتاً اندکي از مشکل فاصله مي گيرد و حتي گاهاً دامنه آن را نيز گسترش مي دهد.

لذا در اينکه فرار يا ترک منزل، اصلاً راه مناسبي نيست و کمک به اين موضوع نمي کند، ترديدي نيست، اما اينکه قطعات جورچين چرا ها و چگونه هاي مختوم به ترک منزل، چطور شکل مي گيرند و کنار هم مي نشينند؛ مطلبي است که به تفصيل در مقاله بعدي به آن خواهيم پرداخت.

ادامه دارد....