گرچه بيشتر محققان اعتقاد دارند تجربه ي نزديكي به مرگ، شواهدي يكپارچه، متقاعد كننده و محكم، دال بر وجود زندگي بعد از مرگ كه دست مي دهد، اما بعضي ديگر از دانشمندان هنوز منكر آن هستند كه اين تجربه واقعيتي روحاني در بر دارد.

دكتر سوزان بلاك مور از آزمايشگاه مغز و ادراك، وابسته به دانشگاه بريستول انگلستان سالهاست كه پديده ي نزديكي به مرگ را مورد بررسي قرار داده است.

نظر او چنين است:« آنچه تجربه ي نزديكي به مرگ ناميده مي شود چيزي نيست مگر خدعه اي از طرف مغز در حال مرگ كه مي خواهد وحشت مردن را كاهش دهد. بخوصوص اين تجربه آخرين تقلاي مغز شمرده مي شود. دكتر بلاك مور تجربه گذشتن از تونل نور را محتملا بر اثر تكانه اي مي داند كه در آن بخش از مغز كه مربوط به بينايي است پديد مي آيد. او اين فرضيه را پيش مي كشد:« زماني كه شخص به مرگ نزديكي مي شود سلولهاي حياتي كه به طور طبيعي عمليات بخش بينايي مغز را كنترل مي كنند در اثر فقدان محرك هاي بينايي از كار مي افتند.

اين ازكار افتادگي باعث نوعي حالت اختلال مابين محرك هايي مي شود كه از شبكيه به سوي مغز حركت مي كنند. اين اختلال باعث ايجاد حلقه هاي تو در تو در شبكيه مي شود كه فرد آن را به صورت تونل سياهي مي بيند كه در انتها نوراني است.

اما چگونه است كه شخص خود را بر روي تخت بيمارستان مي بيند؟ در حالت احتضار مغز از محرك هاي معمول دريافتي محروم مي شود و مي پرسد من كه هستم و در كجا هستم؟ در تلاش براي پاسخ به اين سوالات به حافظه روي مي آورد و در آنجا از ذخيره ي اطلاعاتي، تصاوير اتاق بيمارستان و عمليات پزشكي را خارج مي كند و تصويري را مي آفريند كه واقعي به نظر مي رسد. دكتر بلاك مور البته قبول دارد اين فرضيه نمي تواند توضيح دهد كه چگونه بعضي افراد رو به مرگ جزئيات عملياتي را كه در اتاق عمل انجام شده و گفتگوها را به خوبي شرح مي دهند.

او به تفتوت هاي فاحش كه مابين توصيف افراد، با زمينه هاي فرهنگي متفاوت، از ديدار جهان ديگر، اشاره مي كند او مي گويد كه در هند افراد محتضر به پيامبري اشاره دارند كه به فهرستي از نام ها مراجعه مي كند و مي گويد كه شخص براي مرگ آماده نيست و بايد برگردد. مسيحيان موجود نوراني را حضرت مسيح(ع) يا جبرئيل يا پتر مقدس مي دانند كه بر دروازه ي بهشت ايستاده اند. بلاك مور يقين دارد اين تجربه در فرهنگ هاي ديگر بستگي به زمينه ي فرهنگي دارد.