تمام روز میگشتم سراسیمه به دنبالت

 مبادا گم شوی در راه مبادا بد شود حالت 

 چقدر ان روز هر چیزی شبیه غصه و غم بود 

   وحتی صورت پاییزپر ازباران وشبنم بود  

  چرا خندیده بودم من به سوز گریه های تو

  چرا در اخرین لحظه نیفتادم به پای تو 

  چرا هرگز نفهمیدم بدون تو پر از دردم

  تو شعری گرم و سوزانی برای خانه سردم 

من اگر اشک به دادم نرسد می شکنم

          اگر از یاد تو یادی نکنم می شکنم

بر لب کلبه ی محصور وجود

          من اگر در این خلوت خاموش سکوت

اگر از یاد تو یادی نکنم، می شکنم


                     اگر از هجر تو آهی نکشم

تک وتنها، به خدا می شکنم، می شکنم