هر اقدام بزرگی در ابتدا محال به نظر می رسد که البته محال از طرز تفکر ما به وجود می آید ولی با یک برنامه ریزی خوب و سنجیده هر نا ممکنی را می توانید ممکن کنید. در واقع وقتی کار زیاد است و زمان کم برنامه ریزی اهمیت دوچندان می یابد. برنامه ریزی تلف کردن وقت نیست بلکه سرمایه گذاری روی وقت است. زحمت کشیدن و تلاش کردن اصل اساسی هر کاری است اما این زحمت وتلاس زمانی فایده دارد که در مسیر درست و با برنامه ریزی درست باشد.البته برنامه ریزی در راستای رسیدن به هدف. بنابراین اول باید هدف مشخص شود و سپس مسیر آن که در این راستا استفاده از تجارب کسانی که چهار تا پیراهن بیشتر پاره کرده اند مهم جلوه می کند. هر گونه عجله ای ممکن است نتیجه معکوس دهد.همیشه آرمان های بزرگ همت های لند می طلبد و غرور و نخوت شن های چسبیده در مسیر موفقیتند. غرور را کنار بگذارید و کارتان را اصولی پیش ببرید. موفقیت نقطه مقابل شکست نیست. یک دونده ممکن است آخرین نفری باشد که از حط پایان گذشته باشد ولی اگر رکورد قبلی خود را بشکند او موفق شده است. در مسیر پییرفت به سوی هدف تلاش منظم است که پاداشی چند برابر برای شما دارد به بیان دیگر تمام موفقیت ها پشت سر نظم پنهان شده اند.

هر کاری را طوری انجام دهید که گویی آن کار تنها کار با اهمیت دنیاست. پس به آن بها دهید ما از یک تمبر پستی که کمتر نیستیم. یک تمبر پستی موفقیتش را تصمین می کند چون این توانایی را دارد که تا رسیدن به هدف به چیزی بچسبد. بنابراین یا راهی خواهیم یافت و یا راهی پدید خواهیم آورد و هر جا اراده هست راهی نیز وجود دارد         .