بی سرزمین تر از باد ٭پَس ِ تبسمم زخم ِ دریده یی پنهان است!

من کتک خورده ترین حنجره ام با صدای پاره پاره توی باد!
ذلـّه از سکوت ِ سایه های شب، دل شکار ِ حرفای یکه زیاد!
من کتک خورده ترین حنجره ام! خسته از ترانه های بی امید!
پا به زنجیر ِ یه خواب ِ یائسه! خط ِ قرمز روی کاغذ‌ِ سفید!
من نفس مرده ترین حنجره ام! بی نشون ُ سر به مُهرم مثِ راز!
تو که از غریبه آشنا تری، من ُ ‌این زخم ِ شکفته ر ُ بساز!

تنْ تشنه مثل ِ خورشید! بی سرزمین تر از باد!
کولی تر از ترانه! بی پرده مثل ِ فریاد!
همسفره ی جنونم! پابندِ شام ِ آخر!
یاغی ترین ستاره، در این شب ِ شناور!

من ُ تا جشنِ ستاره ها ببر، که توی سیاهی زندونی شدم!
من ُ با خبر کن از رمز ِ غزل، که اسیر ِ حبس ِ پنهونی شدم!
پیش ِ فانوس ِ‌شب ایینه بگیر، تا چراغونی شه این سقف ِ کبود!
ننویس رو برگ ِ اولِ کتاب، دوباره یکی بود ُ یکی نبود!
بود ِ من بودنِ تو بوده وُ هست، ببرم تا خلوت ِ امن ِ یه دست!
شونه ت ُ یه تکیه گاه ِ تازه کن، تا زمین نخورده این همیشه مَست!

تن تشنه مثل ِ خورشید! بی سرزمین تر از باد!
کولی تر از ترانه! بی پرده مثل ِ فریاد!
تنهاتر از سکوتم! روشن تر از ستاره!
از غربتی رسیدم، تا غربتی دوباره!●