ایستگاه فضایی بین‌المللی
International Space Station
عکسی از ایستگاه فضایی بین‌المللی که توسط شاتل دیسکاوری پس از جدا شدن از ایستگاه گرفته شده است (۷ اوت ۲۰۰۵)

آرم رسمی ایستگاه فضایی بین‌المللی

آمار (ا.ب.ف.)
خدمه ثابت: 3 از تاریخ ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۶
حضیض: ۳۵۲٫۸ کیلومتر "
اوج: ۳۵۴٫۲ کیلومتر "
مدت دور زدن کامل مدار: ۹۱٫۶۱ دقیقه "
انحراف: ۵۱٫۶۴ درجه "
دور زدن مدار در طول روز: ۱۵٫۷۲ بار "
قرار گرفته در مدار زمین: ۲٬۷۴۰ تا ۲۲ مه ۲۰۰۶
مدت زمان زندگی فضانوردان در (ا.ب.ف) : ۲٬۰۲۷ "
جمع دور های دور مدار زمین: ۳۸٬۶۹۴ تا ۲۸ اوت ۲۰۰۵
فاصله طی کرده: ۱٬۴۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلومتر تا ۱۷ ژوئن ۲۰۰۵
سرعت متوسط: ۲۷٬۶۸۵٫۷ کیلومتر در ساعت "
حجم (ا.ب.ف): ۲۰۰٬۷۸۳ کیلوگرم تا ۱۲ سپتامبر ۲۰۰۶
عرض (ا.ب.ف): ۷۳ متر (طول آینه های خورشیدی) تا ۲۰ ژوئن ۲۰۰۶
طول (ا.ب.ف): ۴۴٫۵ متر (در امتداد هسته اصلی) "
ارتفاع (ا.ف.ب): ۲۷٫۵ متر "
حجم برای زندگی: ۴۲۵ متر مکعب تا ۲۸ اوت ۲۰۰۵
فشار هوا: ۱۰۱٫۳ kPa[۱] "
ایستگاه فضایی بین‌المللی
ISS elements (NASA)

نقشه قطعات ایستگاه فضایی بین‌المللی تا ماه مارس ۲۰۰۶.

ISS Diagram

ایستگاه فضایی بین‌المللی (به انگلیسی: International Space Station) نام ایستگاه فضایی است که با مشارکت بین‌المللی در مدار زمین ساخته شده و هم‌اکنون در حال تکمیل شدن است.

پروژه ایستگاه فضایی بین‌المللی ، محصول همکاری پنج سازمان تحقیقات فضایی و هوانوردی کشورهای پیشرو در زمینه تحقیقات فضایی از جمله سازمان هوانوردی و فضایی ملی آمریکا (NASA)، آژانس تحقیقات فضایی فدراسیون روسیه (RKA)، آژانس تحقیقات فضایی و هوانوردی ژاپن (JAXA)، آژانس تحقیقات فضایی کانادا (CSA) و آژانس تحقیقات فضایی اتحادیه اروپا (ESA) را تشکیل میدهند.

در حال حاضر پگی ویتسون فرمانده ایستگاه بین المللی فضایی است. فرماندهی ایستگاه بطور ادواری تغییر می‌کند و بسته به تیم فضانوردانی است که در ایستگاه مستقر هستند.

در سپتامبر سال ۲۰۰۶ میلادی یک کاوشگر ایرانی-آمریکایی با نام انوشه انصاری به وسیله فضاپیمای سایوز به ایستگاه بین‌المللی فضایی وارد شد و در وصل کردن تعدادی از وسایل جدید با فضانوردان مستقر در ایستگاه فضایی همکاری کرد.


فضاپیماهای پشتیبانی

برای حمل و نقل فضانوردان، رساندن وسایل مورد نیاز زندگی آنها، ابزار آزمایشگاهی و قطعات و قسمت‌های جدید برای گسترش فضای ایستگاه فضایی بین‌المللی از فضاپیماهای روسی و آمریکایی استفاده می‌شود. فضاپیمای روسی سایوز (مدل کنونی تی اِم اِی) با ظرفیت ۳ سرنشین بیشتر برای رفت و آمد فضانوردان و مواد مصرفی آنها به ایستگاه به کار می‌رود. پس از انتقال فضانوردان به ایستگاه، سایوز به ایستگاه متصل باقی می‌ماند و می‌توان از آن برای برگشت به زمین در مواقع عادی و اضطراری استفاده کرد. فضاپیمای سایوز به طور کلی دارای رکورد ایمنی بسیار بالایی است بطوریکه در بیش از ۴۰ سال سرویس و بیش از یکصد ماموریت فقط ۲ سانحه در سال ۱۹۶۷ و ۱۹۷۱ داشته که منجر به کشته شدن ۴ فضانورد شده‌است.

فضاپیمای روسی پروگرِس که مدل بدون سرنشین سایوز است، فقط برای حمل بار و مواد مصرفی به ایستگاه فضایی بین‌المللی بکار می‌رود. این فضاپیما بطور خودکار به ایستگاه متصل می‌شود. هردو فضاپیمای سایوز و پروگرس می‌توانند تا ۶ ماه به ایستگاه فضایی متصل باقی بمانند.

فضاپیماهای سایوز و پروگرس توسط سیستم پرتابی سایوز به مدار زمین فرستاده می‌شوند، و هنگام بازگشت پس از عبور از لایه‌های فوقانی جو زمین و کاهش سرعت، با چتر نجات روی زمین فرود می‌آیند.

فضاپیماهای آمریکایی شاتل نیز برای حمل ۷ فضانورد و بار به ایستگاه فضایی بین‌المللی به کار می‌رود. شاتل دارای ظرفیت حمل فضانورد و بار بیشتری نسبت به سایوز است. ویژگی شاتل‌ این است که با موشک به مدار زمین پرتاب می‌شود اما هنگام بازگشت پس از عبور از لایه‌های فوقانی جو زمین و کاهش سرعت، مانند گلایدر بر باند فرودگاه فرود می‌آید. سازمان ناسا دارای ناوگانی متشکل از ۵ فضاپیمای شاتل بود که ۲ فروند از آنها در سالهای ۱۹۸۶ و ۲۰۰۳ از بین رفتند. در این ۲ سانحه روی هم ۱۴ فضانورد کشته شدند. به همین دلیل سازمان ناسا علاوه بر کنترل فزاینده قسمت‌های مختلف این فضاپیما (هم روی زمین هم در فضا)، تصمیم به بازنشسته کردن این ناوگان در سال ۲۰۱۰ گرفته‌است.