شهرستان بابل از شمال به بابلسر و درياي خزر، از جنوب به رشته كوههاي البرز، از مغرب به شهرستان آمل، از مشرق به شهرستانهاي قائمشهر و ساري محدود است. ارتفاع آن از شمال تا ده كيلومتري جنوب بابل از سطح اقيانوس پايين‌تر است.

با 2/16 درصد جمعيت پس از ساري در رتبه دوم قرار دارد. بنا به روايت و نوشته هاي مورخان اسلامي، شهربابل در دوران باستان «مه ميترا» يا جايگاه ميتراي بزرگ در دوران اسلامي «مامطير»، «بارفروش» و بابل ناميده شده است. شهرستان بابل بين 36 درجه و 5 دقيقه و 36 درجه و 35 دقيقه عرض شمالي و 52 درجه و 30 دقيقه و 52 درجه و 45 دقيقه طول شرقي از نصف‌النهار گرينويچ واقع شده است.

بنابر تصويب‌نامه هيات دولت درسال شصت و هشت بابلسر از شهرستان بابل جدا شد و خود به شهرستاني مستقل بدل گشت. شهرستان بابل متشكل از دو شهر بابل و اميركلا، سه بخش مركزي ـ با مركزيت بابل ـ بندپي شرقي ـ با مركزيت گلوگاه ـ و بندپي غرب ـ با مركزيت خوشرودپي ـ و ده دهستان به نامهاي بابلكنار به مساحت 7/132 كيلومتر مربع، فيضيه به مساحت 0/134 كيلومتر مربع، گنج‌افروز به مساحت 1/62 كيلومتر مربع، گتاب به مساحت 5/89كيلومتر مربع، كاري‌پي به مساحت 6/136 كيلومتر مربع، لاله‌آباد به مساحت 6/93 كيلومتر مربع، از بخش مركزي فيروزجاه‌ به مساحت 2/443 كيلومتر مربع، سجاد رود به مساحت 7/182 كيلومتر مربع، از بخش بندپي شرقي خوشرود به مساحت 0/132 كيلومتر مربع و شهيدآباد به مساحت 5/34 كيلومتر مربع، از بخش بندپي غربي و 556 آبادي است. مساحت اين شهرستان حدود 1431 كيلومتر است كه تقريبا 94/5 درصد كل استان را دربرمي‌گيرد. شهر بابل، مركز شهرستان بابل، بين 36 درجه و 34 دقيقه و 15 ثانيه عرض شمالي و 52 درجه و 44 دقيقه و 20 ثانيه طول شرقي از نصف‌النهار گرينويچ واقع شده است و با تهران 5 دقيقه و 15 ثانيه اختلاف ساعت و 210 كيلومتر فاصله دارد.

هم اكنون بابل به لحاظ گسترش آموزش عالي، ارائه خدمات تخصصي پزشكي، برخورداري از زير ساخت هاي مخابراتي و ارتباطي، وسعت اراضي حاصلخيز كشاورزي، در سطح استان ممتاز ميباشد، اما بلحاظ سرمايه گذاري صنعتي، از روند مطلوبي برخوردار نبوده است.

جاذبه هاي گردشگري

۩ تکيه مقري کلا(دوره قاجار)، « روستاي مقريکلا 25 کيلومتري مرکز شهر »

۩ شيخ موسي، « 80 کيلومتر »

۩ آبگرم معدني روستاي آرزو، « 40 کيلومتر »

۩ پل محمّد حسن خان(نيمه دوم قرن دوازدهم هجري قمري)، « 3 کيلومتري جنوب بابل »

۩ بقعه درويش فخرالدّين(قرن نهم هجري قمري)، « محله موزيرج »

۩ گنجينه تاريخي، « داخل شهر »

۩ پير علم، « داخل شهر »

۩ بقعه سلطان محمّد طاهر(قرن نهم هجري قمري)، « 3 کيلو متري بابل »

۩ گنبد سرست(قرن نهم هجري قمري)، « روستاي سرست »

۩ امامزاده قاسم(قرن نهم هجري قمري)، « داخل شهر »

۩ مقبره ملا محمّد شهر آشوب(دوره قاجار)، « روستاي بنگر کلا »

۩ مقبره سيد زين العابدين(دوره قاجار)، « داخل شهر »

۩ موزه بابل(دوره پهلوي)، « داخل شهر »

۩ راسته بازار حصير فروشان(دوره قاجار)، « داخل شهر »

بندپي بهشت گمشده مازندران

بندپي از دو کلمه بند و پي ترکيب شده است که بند در اصطلاح محلي به سرزمين مرتفع و پي به سرزمين پست جلگه ها اطلاق مي شود در گذشته در زمان صفويان قسمتي از سرزمين وسيعي بنام چلاو بوده که فعلا چلاو منطقه اي در جنوب آمل است حکومت مرکزي صفويان اگر چه تاريخ آن مشخص نيست براي اينکه منطقه مزبور را که بسيار وسيع و ساکنان غير قابل کنترل داشت بهتر بتواند اداره کند آن را به دو قسمت بندپي و چلاو تقسيم نمود و اين تقسيم بندي دقيقا قبل از دوران افشاريه صورت گرفته است زيرا قبل از آن هيچ سندي راجع به نام بندپي وجود نداشت. اما در زمان افشاريه روستاي ديوا از قرائ بندپي که از املاک خاصه شاهي بوده به چهارصد سکه نادري به اهالي ديوا فروخته شدکه در اين سند کلمه بندپي بعنوان نام منطقه آمده است در اوايل دوره قاجاريه به علت حمايت اهالي آن از زنديه رو به خرابي مي رود و پس از صدارت ميرزا محمد شفيع مازندراني از اهالي بندپي رو به بهبودي مي رود و بنا به تقسيمات کشوري سال ۱۲۸۷ شمسي يکي از بلوکات ولايت مازندران محسوب مي شد که شخصي بنام نايب الحکومه بر آن حکمراني مي کرد بندپي در تقسيمات کشوري سال ۱۳۱۶شمسي يکي از بخش هاي شهرستان ساري بوده است و در اين تقسيمات تنها ساري و گرگان شهرستان بوده اند و بقيه شهر هاي مازندران بصورت بخشداري اداره مي شدند. مقر بخشداري بندپي در روستاي مقريکلا در غرب بندپي بوده که از سال ۱۳۵۵ پس از طرح روستاهاي منظومه اي مکان آن به شهرک خشرودپي انتقال يافت.دهستان هاي بندپي به دو بخش مجزاي بندپي غربي و بندپي شرقي تقسيم گرديده که در سال ۱۳۷۰ محل استقرار بخشداري در غرب به مرکزيت خوشرودپي و در شرق به مرکزيت گلوگاه مي باشد.بندپي شرق به دهستان هاي سجادرود و فيروز آباد تقسيم شده که از نظر درجه سکونتگاهي جز دهستان درجه يک ولي در سطح بابل در درجه سي و سوم قرار دارد . دهستان خوشرودپي از نظر سکونتگاهي رتبه پنجم را کسب کرده است از دهستان هاي خوشرود و شهيدآباد تشکيل شده است.از مزاياي بخش بندپي غربي داشتن سد زيباي شياده است که وجود آن بعنوان تفريگاه ساکنان  اين بخش و مهمانان است و هم قوت قلبي براي کشاورزان پروژه کشتارگاه صنعتي که در دست ساخت است مي تواند زمينه اشتغال جوانان بيکار را فراهم نمايد.

پادگان آموزشي المهدي(عج) وجودش روزنه اميدي است براي اهالي تا نسبت به فراهم آمدن امکانات رفاهي مساعدت شود. دشتهاي سرسبز و خرم و جنگل  انبوه  با پوشش گياهي و داشتن رودخانه هاي بزرگ و کوچک به همراه سادگي و بي آلايشي ساکنان بخش بندپي زيبايي هاي اين بخش را دو چندان ساخته است .

مراکز تاريخي و باستاني شهرستان بابل

پل محمدحسن خان

 بيهقي از پلي چوبي بر روي بابلرود كه مسعود غزنوي در لشكركشي‌اش به مازندران از آن به سختي گذشت ياد مي‌كند. بعدها نصيرالدوله شاه غازي(558- 536) زربه بخروارها ريخته بود و پلي از خشت و آهك بنا كرد. كه تا عهد زنديه باقي بود و احتمالاً همان پلي است كه ظهيرالدين‌مرعشي از آن بعنوان گذرگاه زيار ياد ميكند. در اوايل حكمراني كريم خان زند در سال 1146 به امر محمد حسن خان جد آقا محمدخان قاجار، كه در آشفته بازار سياسي آن عهد حكومت مستقلي براي خود در مازندران ساخته بود و بعدها به دست كريم خان زند كشته شد با صرف دوازده هزار تومان پل با شكوهي بر سر راه قديم بارفروش و آمل بنا شد كه 140 متر درازا و 5 تا 6 متر پهنا و 8 متر ارتفاع و 8 چشمه (طاق) دارد، 6 چشمه اصلي آن بزرگتر و دهانه هر يك 755 سانتيمتر است و دو چشمه فرعي آن در طرف اين شش چشمه قرار دارد كه كوچكتر است و پهناي هر يك از آن دو 410 سانتيمتر است. پل محمدحسن خان در زمان رضاخان تعمير شد. تا سال 1343 ارتباط بابل و آمل از طريق همين پل ممكن بود تا اينكه در اين سال راه جديد كه از سوي غرب شهر آغاز مي‌شد ساخته شد.

پل محمدحسن خان از يادگارهاي مهم تاريخ عهد زنديه است و هنوز هم يكي از مهمترين پلهاي استان مازندران از نظر مسايل اقتصادي، اجتماعي و ارتباطي به شمار مي‌رود.

كاخ بابل

ساختمان اين كاخ كه به دوره پهلوي مربوط است، در باغ مصفايي در جنوب بابل قرار دارد و محل فعلي دانشكده پزشكي مازندران است. بناي كاخ دو طبقه است، با اتاق ها و سالن هاي متعدد و مزين به گچبري هاي بسيار زيبا. مصالح عمده ساختمان كاخ را سنگ تشكيل مي دهد ونماي خارجي كاخ، ويژگي هاي خاص و منحصر به فردي دارد كه مشابه آن در كاخ هاي ديگر اين دوره كمتر ديده مي شود.