|
|
|
| |
|
|
| میگریزند از تو میگریند خون | |
| |
| وز تو میخواهند هم تا وارهند | |
| زین غرض باطل گواهی میدهند | |
| |
|
|
| هم بر ادبار و بر افلاسش گوا | |
| |
| هر که را پرسید قاضی حال او | |
| گفت مولا دست ازین مفلس بشو | |
| |
|
|
| گرد شهر این مفلس است و بس قلاش | |
| |
| کو بکو او را منادیها زنید | |
| طبل افلاسش عیان هر جا زنید | |
| |
|
|
| قرض ندهد هیچ کس او را تسو | |
| |
| هر که دعوی آردش اینجا بفن | |
|
| |
| پیش من افلاس او ثابت شدست | |
| نقد و کالا نیستش چیزی بدست | |
| |
|
|
| تا بود کافلاس او ثابت شود | |
| |
|
|
|
| |
| کو دغا و مفلس است و بد سخن | |
| هیچ با او شرکت و سودا مکن | |
| |
|
|
| مفلس است او صرفه از وی کی بری | |
| |
| حاضر آوردند چون فتنه فروخت | |
| اشتر کردی که هیزم میفروخت | |
| |
|
|
| هم موکل را به دانگی شاد کرد | |
| |
| اشترش بردند از هنگام چاشت | |
| تا شب و افغان او سودی نداشت | |
| |
|
|
|
| |
| سو بسو و کو بکو میتاختند | |
| تا همه شهرش عیان بشناختند | |
| |
|
|
| کرده مردم جمله در شکلش نگه | |
| |
|
|
| ترک و کرد و رومیان و تازیان | |
| |
| مفلس است این و ندارد هیچ چیز | |
| قرض تا ندهد کس او را یک پشیز | |
| |
|
|
|
| |
| هان و هان با او حریفی کم کنید | |
| چونک گاو آرد گره محکم کنید | |
| |
| ور بحکم آرید این پژمرده را | |
| من نخواهم کرد زندان مرده را | |
| |
| خوش دمست او و گلویش بس فراخ | |
|
| |
| گر بپوشد بهر مکر آن جامه را | |
| عاریهست آن تا فریبد عامه را | |
| |
|
|
| حلههای عاریت دان ای سلیم | |
| |
| گرچه دزدی حلهای پوشیده است | |
| دست تو چون گیرد آن ببریدهدست | |
| |
| چون شبانه از شتر آمد به زیر | |
| کرد گفتش منزلم دورست و دیر | |
| |
| بر نشستی اشترم را از پگاه | |
| جو رها کردم کم از اخراج کاه | |
| |
| گفت تا اکنون چه میکردیم پس | |
| هوش تو کو نیست اندر خانه کس | |
| |
|
|
| رفت و تو نشنیدهای بد واقعه | |
| |
| گوش تو پر بوده است از طمع خام | |
| پس طمع کر میکند کور ای غلام | |
| |
| تا کلوخ و سنگ بشنید این بیان | |
| مفلسست و مفلسست این قلتبان | |
| |
| تا بشب گفتند و در صاحب شتر | |
| بر نزد کو از طمع پر بود پر | |
| |
|
|
| در حجب بس صورتست و بس صدا | |
| |
| آنچ او خواهد رساند آن به چشم | |
| از جمال و از کمال و از کرشم | |
| |
| و آنچ او خواهد رساند آن به گوش | |
| از سماع و از بشارت وز خروش | |
| |
| کون پر چارهست هیچت چاره نی | |
|
| |
| گرچه تو هستی کنون غافل از آن | |
| وقت حاجت حق کند آن را عیان | |
| |
| گفت پیغامبر که یزدان مجید | |
|
| |
| لیک زان درمان نبینی رنگ و بو | |
|
| |
| چشم را ای چارهجو در لامکان | |
| هین بنه چون چشم کشته سوی جان | |
| |
| این جهان از بی جهت پیدا شدست | |
| که ز بیجایی جهان را جا شدست | |
| |
|
|
|
| |
| جای دخلست این عدم از وی مرم | |
| جای خرجست این وجود بیش و کم | |
| |
| کارگاه صنع حق چون نیستیست | |
|
| |
|
|
| که ترا رحم آورد آن ای رفیق | |
| |
| هم دعا از تو اجابت هم ز تو | |
| ایمنی از تو مهابت هم ز تو | |
| |
| گر خطا گفتیم اصلاحش تو کن | |
|
| |
|
|
| گرچه جوی خون بود نیلش کنی | |
| |
| این چنین میناگریها کار تست | |
| این چنین اکسیرها اسرار تست | |
| |
|
|
|
| |
| نسبتش دادی و جفت و خال و عم | |
| با هزار اندیشه و شادی و غم | |
| |
| باز بعضی را رهایی دادهای | |
| زین غم و شادی جدایی دادهای | |
| |
| بردهای از خویش و پیوند و سرشت | |
| کردهای در چشم او هر خوب زشت | |
| |
| هر چه محسوس است او رد میکند | |
| وانچ ناپیداست مسند میکند | |
| |
| عشق او پیدا و معشوقش نهان | |
| یار بیرون فتنهٔ او در جهان | |
| |
|
|
| نیست بر صورت نه بر روی ستی | |
| |
|
|
| خواه عشق این جهان خواه آن جهان | |
| |
| آنچ بر صورت تو عاشق گشتهای | |
| چون برون شد جان چرایش هشتهای | |
| |
| صورتش بر جاست این سیری ز چیست | |
| عاشقا وا جو که معشوق تو کیست | |
| |
| آنچ محسوسست اگر معشوقه است | |
| عاشقستی هر که او را حس هست | |
| |
| چون وفا آن عشق افزون میکند | |
| کی وفا صورت دگرگون میکند | |
| |
| پرتو خورشید بر دیوار تافت | |
|
| |
| بر کلوخی دل چه بندی ای سلیم | |
| وا طلب اصلی که تابد او مقیم | |
| |
| ای که تو هم عاشقی بر عقل خویش | |
| خویش بر صورتپرستان دیده بیش | |
| |
|
|
| عاریت میدان ذهب بر مس تو | |
| |
| چون زراندودست خوبی در بشر | |
| ورنه چون شد شاهد تر پیره خر | |
| |
| چون فرشته بود همچون دیو شد | |
|
| |
| اندک اندک میستانند آن جمال | |
| اندک اندک خشک میگردد نهال | |
| |
|
|
| دل طلب کن دل منه بر استخوان | |
| |
|
|
|
| |
| خود هم او آبست و هم ساقی و مست | |
| هر سه یک شد چون طلسم تو شکست | |
| |
| آن یکی را تو ندانی از قیاس | |
| بندگی کن ژاژ کم خا ناشناس | |
| |
|
|
|
| |
| معنی آن باشد که بستاند ترا | |
| بی نیاز از نقش گرداند ترا | |
| |
| معنی آن نبود که کور و کر کند | |
| مرد را بر نقش عاشقتر کند | |
| |
| کور را قسمت خیال غمفزاست | |
| بهرهٔ چشم این خیالات فناست | |
| |
| حرف قرآن را ضریران معدنند | |
| خر نبینند و به پالان بر زنند | |
| |
| چون تو بینایی پی خر رو که جست | |
| چند پالان دوزی ای پالانپرست | |
| |
| خر چو هست آید یقین پالان ترا | |
| کم نگردد نان چو باشد جان ترا | |
| |
| پشت خر دکان و مال و مکسبست | |
|
| |
| خر برهنه بر نشین ای بوالفضول | |
| خر برهنه نی که راکب شد رسول | |
| |
|
|
|
| |
| شد خر نفس تو بر میخیش بند | |
| چند بگریزد ز کار و بار چند | |
| |
| بار صبر و شکر او را بردنیست | |
| خواه در صد سال و خواهی سی و بیست | |
| |
| هیچ وازر وزر غیری بر نداشت | |
| هیچ کس ندرود تا چیزی نکاشت | |
| |
| طمع خامست آن مخور خام ای پسر | |
|
| |
| کان فلانی یافت گنجی ناگهان | |
| من همان خواهم مه کار و مه دکان | |
| |
| کار بختست آن و آن هم نادرست | |
| کسب باید کرد تا تن قادرست | |
| |
| کسب کردن گنج را مانع کیست | |
| پا مکش از کار آن خود در پیست | |
| |
|
|
| که اگر این کردمی یا آن دگر | |
| |
|
|
| منع کرد و گفت آن هست از نفاق | |
| |
| کان منافق در اگر گفتن بمرد | |
| وز اگر گفتن بجز حسرت نبرد | |
| |
|
|
|
| |
بسم الله الرحمن الرحیم... لا اله الا الله